Dragonfly και Ingenuity: τα ελικόπτερα της NASA για Άρη και Τιτάνα
Από τα 39 δευτερόλεπτα του Ingenuity στον αραιό αέρα του Άρη ως το οκτακόπτερο που θα πετάξει πάνω από τους αμμόλοφους του Τιτάνα το 2034.

Σε αυτό το άρθρο9 ενότητες
- Ingenuity: πώς πετάς σε αέρα 100 φορές αραιότερο
- Από πείραμα πέντε πτήσεων σε ανιχνευτή του Perseverance
- Γιατί ο Τιτάνας είναι ο ιδανικός κόσμος για πτήση
- Dragonfly NASA: ένα οκτακόπτερο μεγέθους αυτοκινήτου
- Μια ασπίδα για ατμόσφαιρα αζώτου
- Ahmakiq Undae: εκεί θα προσγειωθεί το Dragonfly
- Πού βρίσκεται σήμερα η αποστολή Dragonfly
- Από τα πειράματα στα εργαλεία της εξερεύνησης
- Συχνές ερωτήσεις
Στις 19 Απριλίου 2021 ένα ελικόπτερο 1,8 κιλών σηκώθηκε 3 μέτρα από το έδαφος του Άρη, έμεινε 39 δευτερόλεπτα στον αέρα και ξανακάθισε. Ήταν η πρώτη πτήση με κινητήρα σε άλλο πλανήτη. Το Ingenuity της NASA είχε σχεδιαστεί για έως πέντε τέτοιες δοκιμές και τελικά πέταξε 72 φορές. Τη σκυτάλη θα πάρει το Dragonfly, ένα σκάφος με οκτώ ρότορες και μάζα σχεδόν ενός τόνου, που η NASA θα εκτοξεύσει το 2028 προς τον Τιτάνα, τον μεγαλύτερο δορυφόρο του Κρόνου.
Τα δύο σκάφη μοιάζουν ελάχιστα, τα ενώνει όμως η ίδια ιδέα. Ένα ρομπότ που πετά καλύπτει σε λίγα λεπτά αποστάσεις για τις οποίες τα rovers του Άρη χρειάζονται μέρες, και βλέπει το έδαφος από ψηλά πριν πατήσει πάνω του.
Ingenuity: πώς πετάς σε αέρα 100 φορές αραιότερο
Το Ingenuity έφτασε στον Άρη στις 18 Φεβρουαρίου 2021, διπλωμένο κάτω από την κοιλιά του Perseverance στον κρατήρα Jezero. Ήταν τεχνολογικό πείραμα και όχι επιστημονική αποστολή: δεν κουβαλούσε επιστημονικά όργανα, μόνο δύο κάμερες για να βλέπει πού πηγαίνει.
Το πρόβλημα ήταν ο αέρας. Η ατμόσφαιρα του Άρη έχει περίπου το 1% της πυκνότητας της γήινης, και ένας ρότορας σηκώνει βάρος σπρώχνοντας αέρα προς τα κάτω: όσο λιγότερος ο αέρας, τόσο μικρότερη η άντωση. Οι μηχανικοί του JPL απάντησαν με δύο τρόπους. Έκαναν το σκάφος εξαιρετικά ελαφρύ, 1,8 κιλά με ύψος 49 εκατοστά, και του έβαλαν δύο ομοαξονικούς ρότορες με άνοιγμα 1,2 μέτρων, που γύριζαν αντίθετα στις 2.400 στροφές το λεπτό. Αυτό είναι περίπου πέντε φορές πιο γρήγορα από τους ρότορες ενός ελικοπτέρου στη Γη. Βοηθούσε και η βαρύτητα του Άρη, μόλις το 38% της γήινης: εκεί το Ingenuity «ζύγιζε» περίπου 680 γραμμάρια.
Ενέργεια έδινε ένα ηλιακό πάνελ πάνω από τους ρότορες, που φόρτιζε μπαταρίες ιόντων λιθίου. Αρκούσε για μία πτήση περίπου 90 δευτερολέπτων κάθε μαρτιανή μέρα. Οι πτήσεις ήταν αυτόνομες, αφού ένα σήμα από τη Γη κάνει από 3 έως 22 λεπτά για να φτάσει στον Άρη: η ομάδα έστελνε το σχέδιο της πτήσης και το ελικόπτερο το εκτελούσε μόνο του. Τα στοιχεία της NASA για το Ingenuity (ανοίγει σε νέα καρτέλα) καταγράφουν κάθε πτήση.
Κάτω από το ηλιακό πάνελ, τυλιγμένο γύρω από ένα καλώδιο, ταξίδεψε ένα κομματάκι ύφασμα από το φτερό του Flyer, του αεροπλάνου με το οποίο οι αδελφοί Wright έκαναν την πρώτη πτήση με κινητήρα στη Γη το 1903. Το σημείο όπου απογειώθηκε για πρώτη φορά το Ingenuity ονομάστηκε Wright Brothers Field.
Από πείραμα πέντε πτήσεων σε ανιχνευτή του Perseverance
Το σχέδιο ήταν έως πέντε δοκιμαστικές πτήσεις μέσα σε 30 μέρες. Όταν ολοκληρώθηκαν, η NASA κράτησε το Ingenuity σε λειτουργία και το έκανε ανιχνευτή: πετούσε μπροστά από το Perseverance, φωτογράφιζε το έδαφος και βοηθούσε την ομάδα να διαλέξει διαδρομές και στόχους.
| Ingenuity | Σχέδιο | Τελικά |
|---|---|---|
| Πτήσεις | έως 5 | 72 |
| Διάρκεια | 30 μέρες | σχεδόν 3 χρόνια |
| Μέγιστο ύψος (μέτρα) | 5 | 24 |
| Απόσταση (χιλιόμετρα) | – | 17 |
| Χρόνος στον αέρα (λεπτά) | – | 128,8 |
Ο αριθμός που μετράει περισσότερο είναι ο τελευταίος. Ένα σκάφος που οι σχεδιαστές του υπολόγιζαν για λίγα λεπτά πτήσης έμεινε συνολικά πάνω από δύο ώρες στον αέρα ενός άλλου πλανήτη.
Η 72η πτήση, στις 18 Ιανουαρίου 2024, ήταν η τελευταία. Το Ingenuity πετούσε πάνω από ένα πεδίο με ομοιόμορφους αμμώδεις κυματισμούς. Το σύστημα πλοήγησής του υπολογίζει την κίνηση παρακολουθώντας σημεία του εδάφους με την κάμερα, και εκεί δεν βρήκε αρκετά. Έδωσε λάθος ταχύτητα, το ελικόπτερο ακούμπησε την πλαγιά ενός κυματισμού κινούμενο ακόμη οριζόντια, και τα τέσσερα πτερύγια των ροτόρων έσπασαν. Η NASA ανακοίνωσε το τέλος της αποστολής στις 25 Ιανουαρίου 2024. Τα αποτελέσματα της έρευνας, της πρώτης διερεύνησης αεροπορικού ατυχήματος σε άλλο κόσμο, παρουσιάστηκαν τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου.
Το Ingenuity δεν σίγησε εντελώς. Έμεινε εκεί όπου προσγειώθηκε, ως ένα είδος μετεωρολογικού σταθμού: καταγράφει δεδομένα και εικόνες κάθε μαρτιανή μέρα και τα αποθηκεύει στη μνήμη του, που έχει χώρο για περίπου 20 χρόνια. Για να φτάσουν όμως στη Γη πρέπει να περάσουν από τον ασύρματο του Perseverance, και η επαφή χάνεται όσο το rover απομακρύνεται.
Γιατί ο Τιτάνας είναι ο ιδανικός κόσμος για πτήση
Αν ο Άρης είναι από τα δυσκολότερα μέρη για ελικόπτερο, ο Τιτάνας είναι ίσως το ευκολότερο. Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Κρόνου είναι μεγαλύτερος από τον Ερμή και έχει πυκνή ατμόσφαιρα, κυρίως από άζωτο. Στην επιφάνεια ο αέρας είναι περίπου τέσσερις φορές πυκνότερος από τον γήινο και η πίεση περίπου μιάμιση φορά μεγαλύτερη. Η βαρύτητα είναι περίπου το ένα έβδομο της γήινης, οπότε ένας άνθρωπος 70 κιλών θα έβλεπε εκεί στη ζυγαριά του λιγότερα από 10.
Πυκνός αέρας και ασθενής βαρύτητα είναι ο ιδανικός συνδυασμός για ρότορες. Σύμφωνα με την ομάδα του Dragonfly, η αιώρηση στον Τιτάνα χρειάζεται περίπου το 2,5% της ισχύος που θα χρειαζόταν στη Γη, δηλαδή περίπου 40 φορές λιγότερη. Το Ingenuity γύριζε τους ρότορές του με ιλιγγιώδη ταχύτητα για να μείνει στον αέρα· το Dragonfly θα πετά με πολύ μικρότερη προσπάθεια.
Ο Τιτάνας είναι και ο μόνος γνωστός κόσμος εκτός από τη Γη με ποτάμια, λίμνες και θάλασσες στην επιφάνεια. Δεν είναι όμως από νερό αλλά από υγρό μεθάνιο και αιθάνιο, στους περίπου 179 βαθμούς Κελσίου κάτω από το μηδέν. Βρέχει μεθάνιο, και γύρω από τον ισημερινό απλώνονται τεράστια πεδία αμμόλοφων από οργανικό υλικό: ενώσεις άνθρακα που σχηματίζονται ψηλά στην ατμόσφαιρα και πέφτουν σαν σκόνη.
Κάτω από τον πάγο της επιφάνειας πιθανότατα υπάρχει υπόγειος ωκεανός υγρού νερού. Ο συνδυασμός οργανικών ενώσεων, ενέργειας από προσκρούσεις και νερού, έστω και για λίγο, κάνει τον Τιτάνα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη του ηλιακού συστήματος για τη χημεία που οδηγεί στη ζωή.

Η πρώτη έγχρωμη εικόνα από το έδαφος του Τιτάνα. Πηγή: ESA/NASA/JPL/University of Arizona
Ο Τιτάνας έχει δεχτεί ήδη έναν επισκέπτη. Ο ανιχνευτής Huygens της ESA, που ταξίδεψε ως εκεί με το Cassini, κατέβηκε με αλεξίπτωτο στις 14 Ιανουαρίου 2005 και έστειλε εικόνες από έδαφος με στρογγυλεμένα βότσαλα πάγου. Ήταν η πρώτη και μέχρι σήμερα μοναδική προσεδάφιση στο εξωτερικό ηλιακό σύστημα. Ο Huygens όμως έμεινε εκεί όπου έπεσε. Το Dragonfly θα διαλέγει πού θα πάει.
Dragonfly NASA: ένα οκτακόπτερο μεγέθους αυτοκινήτου
Η NASA επέλεξε το Dragonfly τον Ιούνιο του 2019 ως την τέταρτη αποστολή του προγράμματος New Frontiers. Το σχεδιάζει και το κατασκευάζει το Applied Physics Laboratory του Πανεπιστημίου Johns Hopkins (APL) στο Μέριλαντ, με επικεφαλής ερευνήτρια την Elizabeth Turtle.
Σύμφωνα με τη σελίδα του Dragonfly στη NASA (ανοίγει σε νέα καρτέλα), το σκάφος έχει μάζα περίπου 953 κιλά, μήκος και πλάτος 3,85 μέτρα και ύψος 1,75 μέτρα, με περίπου 530 φορές τη μάζα του Ingenuity. Πετά με οκτώ ρότορες, οργανωμένους σε τέσσερα ομοαξονικά ζεύγη με πτερύγια 1,35 μέτρων. Οι οκτώ ρότορες δίνουν και περιθώριο ασφάλειας: σύμφωνα με τους μηχανικούς του, το σκάφος μπορεί να συνεχίσει να πετά αν χάσει έναν.
Στον Τιτάνα το φως του Ήλιου φτάνει 100 έως 1.000 φορές πιο αμυδρό απ’ ό,τι στη Γη, οπότε ένα ηλιακό πάνελ σαν του Ingenuity δεν θα αρκούσε. Το Dragonfly παίρνει ενέργεια από μια ραδιοϊσοτοπική γεννήτρια, που μετατρέπει σε ηλεκτρισμό τη θερμότητα από τη διάσπαση πλουτωνίου-238. Δίνει περίπου 110 βατ, πολύ λίγα για να σηκώσουν το σκάφος, αρκετά όμως για να φορτίζουν μια μεγάλη μπαταρία ανάμεσα στις πτήσεις. Η θερμότητα που περισσεύει, περίπου 2.000 βατ, κρατά ζεστό το εσωτερικό του στο κρύο του Τιτάνα.
Η μεγάλη διαφορά από τον Άρη είναι η απόσταση. Ανάλογα με τις θέσεις της Γης και του Κρόνου, ένα σήμα κάνει από 67 έως περίπου 93 λεπτά για να φτάσει στον Τιτάνα. Το Dragonfly θα πετά αυτόνομα: θα συγκρίνει όσα βλέπουν οι κάμερές του με τους χάρτες από τις διελεύσεις του Cassini και θα ελέγχει μόνο του το σημείο όπου θα προσγειωθεί. Κάθε πτήση μπορεί να φτάσει τα 8 χιλιόμετρα, και σε όλη την αποστολή θα καλύψει πάνω από 175 χιλιόμετρα, σταματώντας σε δεκάδες τοποθεσίες. Ανάμεσα στις πτήσεις θα μένει στο έδαφος για μετρήσεις. Μια μέρα του Τιτάνα, που η ομάδα την ονομάζει Tsol, κρατά περίπου 16 γήινες μέρες.
Για τις μετρήσεις μεταφέρει πέντε όργανα:
| Όργανο | Τι κάνει |
|---|---|
| DraMS | Φασματόμετρο μάζας: βρίσκει ποια οργανικά μόρια έχουν τα δείγματα |
| DrACO | Τρυπάνι που μαζεύει δείγματα και τα στέλνει στο DraMS |
| DraGNS | Μετρά τα χημικά στοιχεία του εδάφους κάτω από το σκάφος |
| DragonCam | Κάμερες για το έδαφος από κοντά και από ψηλά |
| DraGMet | Καιρός, ιδιότητες εδάφους και σεισμική δραστηριότητα |
Μια ασπίδα για ατμόσφαιρα αζώτου
Το σκάφος θα μπει στην ατμόσφαιρα κλεισμένο σε κάψουλα με θερμική ασπίδα, θα ανοίξει αλεξίπτωτο, θα αποκολληθεί και θα πετάξει μόνο του ως το έδαφος. Η ασπίδα είναι φτιαγμένη από PICA-D, νέα εκδοχή του PICA, ενός υλικού από ίνες άνθρακα και ελαφριά ρητίνη που επινόησε η NASA και που προστάτευσε στην είσοδο στον Άρη τα rovers Curiosity και Perseverance. Καθώς το υλικό καίγεται σιγά σιγά, παίρνει μαζί του τη θερμότητα. Τον Ιούνιο του 2026 η NASA ανακοίνωσε ότι κομμάτια της, ανάμεσά τους και δείγματα με σκόπιμες ατέλειες, υποβλήθηκαν σε δοκιμές στον ηλιακό πύργο των εργαστηρίων Sandia στο Νέο Μεξικό, σε θερμοκρασίες γύρω στους 2.500 βαθμούς Κελσίου, σε συνθήκες σαν εκείνες της εισόδου στον Τιτάνα.
Το άζωτο όμως φέρνει ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει στη Γη. Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Illinois δοκίμασαν το PICA στο Plasmatron X, μια εγκατάσταση που αναπαράγει τη ροή αερίου γύρω από ένα σκάφος που μπαίνει σε ατμόσφαιρα, και δημοσίευσαν τα αποτελέσματα στο περιοδικό Carbon τον Φεβρουάριο του 2026. Σε αέρα το υλικό διαβρωνόταν ομαλά. Σε άζωτο χωρίς οξυγόνο, άνθρακας ξανακαθόταν στους πόρους του και τους έφραζε, η πίεση από μέσα ανέβαινε, και σωματίδια εκτινάσσονταν απότομα, σε ριπές. Σύμφωνα με την ομάδα, οι συνθήκες της δοκιμής ήταν πολύ πιο ακραίες από όσες περιμένει η NASA στον Τιτάνα, και η έρευνα δεν αλλάζει άμεσα τον σχεδιασμό της ασπίδας. Δείχνει όμως ένα σημείο που θέλει προσοχή: τα σωματίδια που ξεφεύγουν μπορεί να επηρεάσουν τα όργανα που θα μετρούν την ατμόσφαιρα κατά την κάθοδο.
Ahmakiq Undae: εκεί θα προσγειωθεί το Dragonfly
Τον Σεπτέμβριο του 2026 η NASA ανακοίνωσε ότι η Διεθνής Αστρονομική Ένωση ενέκρινε όνομα για την περιοχή προσεδάφισης: Ahmakiq Undae. Είναι ένα πεδίο αμμόλοφων με διάμετρο περίπου 810 χιλιομέτρων στην ισημερινή ζώνη του Τιτάνα, νότια του κρατήρα Selk. Το όνομα έρχεται από την παράδοση των Μάγια: Ahmakiq είναι το πνεύμα που καλούσαν για να σταματήσει τους δυνατούς ανέμους, «αυτός που κλειδώνει τον άνεμο». Τα πεδία αμμόλοφων του Τιτάνα παίρνουν ονόματα από θεότητες του ανέμου, και το undae είναι η λατινική λέξη για τα κύματα.
Από τους αμμόλοφους το Dragonfly θα κατευθυνθεί προς τον κρατήρα Selk, με διάμετρο περίπου 80 χιλιομέτρων. Εκεί βρίσκεται ο κύριος επιστημονικός στόχος. Η πρόσκρουση που άνοιξε τον κρατήρα έλιωσε μέρος του παγωμένου φλοιού, και το υγρό νερό ίσως έμεινε για κάποιο διάστημα ως προσωρινή λίμνη, όπου μπορούσε να αντιδράσει με τα οργανικά υλικά της επιφάνειας.
Το Dragonfly δεν θα ψάξει ζωντανούς οργανισμούς. Ο στόχος του είναι η προβιοτική χημεία: πόσο προχώρησαν στον Τιτάνα οι χημικές αντιδράσεις που στη Γη προηγήθηκαν της ζωής, για παράδειγμα αν σχηματίστηκαν αμινοξέα. Η κύρια αποστολή στην επιφάνεια θα κρατήσει περίπου 3,3 χρόνια.
Πού βρίσκεται σήμερα η αποστολή Dragonfly
Η αποστολή άργησε και ακρίβυνε. Η εκτόξευση ήταν αρχικά προγραμματισμένη για το 2026 και, μετά από τέσσερις αναπρογραμματισμούς, μετατέθηκε για τον Ιούλιο του 2028. Τον Απρίλιο του 2024 η NASA επιβεβαίωσε την αποστολή με συνολικό κόστος 3,35 δισ. δολαρίων, περίπου διπλάσιο από το κόστος της αρχικής πρότασης. Συχνά γράφεται ότι είναι τετραπλάσιο από το όριο των 850 εκατομμυρίων του New Frontiers, όμως εκείνο το όριο δεν περιλάμβανε την εκτόξευση και τη λειτουργία μετά από αυτήν, άρα οι δύο αριθμοί δεν συγκρίνονται.
Το Γραφείο του Γενικού Επιθεωρητή της NASA απέδωσε την αύξηση στην πανδημία, στην εφοδιαστική αλυσίδα, στον πληθωρισμό, σε ελλείψεις χρηματοδότησης και στην αλλαγή σε βαρύτερο πύραυλο. Στην έκθεσή του τον Σεπτέμβριο του 2025 προειδοποίησε ότι τα αποθέματα για απρόβλεπτα έξοδα είναι μειωμένα, άρα το έργο έχει λίγο περιθώριο αν εμφανιστεί τεχνικό πρόβλημα.
Μέσα στο 2026 το Dragonfly πέρασε από τα σχέδια στο εργαστήριο. Τον Μάρτιο ξεκίνησαν η συναρμολόγηση και οι δοκιμές στα καθαρά δωμάτια του APL, στις 3 Απριλίου οι μηχανικοί δοκίμασαν πώς εφαρμόζει το πάνω κατάστρωμα στο σώμα του σκάφους, και τον Ιούλιο τοποθέτησαν την καλωδίωση: περίπου 5,3 χιλιόμετρα σύρματα και 374 συνδετήρες, που ζυγίζουν γύρω στα 45 κιλά.
Η εκτόξευση θα γίνει με πύραυλο Falcon Heavy της SpaceX από το Kennedy Space Center, και η άφιξη στον Τιτάνα προγραμματίζεται για τα τέλη του 2034. Από τις 29 Οκτωβρίου 2026 η NASA δέχεται ονόματα από το κοινό, που θα ταξιδέψουν γραμμένα σε μικροτσίπ πάνω στο σκάφος· οι εγγραφές κλείνουν στις 15 Ιανουαρίου 2027.
Από τα πειράματα στα εργαλεία της εξερεύνησης
Το Ingenuity απέδειξε ότι ένα σκάφος μπορεί να πετάξει σε άλλον κόσμο. Το Dragonfly θα δοκιμάσει αν μπορεί να κάνει εκεί ολόκληρη επιστημονική αποστολή. Στον Τιτάνα η δυσκολία δεν θα είναι η άντωση, που τη δίνει απλόχερα ο πυκνός αέρας, αλλά η απόσταση: ένα σκάφος σχεδόν ενός τόνου θα πρέπει να αποφασίζει μόνο του πού θα κατέβει, σε έναν κόσμο που από το έδαφος τον έχουμε δει μόνο μέσα από τις εικόνες του Huygens. Αν τα καταφέρει, τα ιπτάμενα ρομπότ θα πάψουν να είναι πειράματα και θα γίνουν βασικό εργαλείο της εξερεύνησης. 🚁
Συχνές ερωτήσεις για τα ελικόπτερα Dragonfly και Ingenuity της NASA
Πότε θα εκτοξευθεί το Dragonfly και πότε θα φτάσει στον Τιτάνα;
Το Dragonfly της NASA θα εκτοξευθεί τον Ιούλιο του 2028 με πύραυλο Falcon Heavy της SpaceX από το Kennedy Space Center στη Φλόριντα. Μετά από ταξίδι περίπου έξι ετών, η άφιξη στον Τιτάνα, τον μεγαλύτερο δορυφόρο του Κρόνου, προγραμματίζεται για τα τέλη του 2034. Θα προσγειωθεί στο Ahmakiq Undae, ένα πεδίο αμμόλοφων με διάμετρο περίπου 810 χιλιομέτρων νότια του κρατήρα Selk, που πήρε το όνομά του από τη Διεθνή Αστρονομική Ένωση το 2026. Η αρχική εκτόξευση ήταν προγραμματισμένη για το 2026 και μετατέθηκε μετά από διαδοχικούς αναπρογραμματισμούς.
Πόσο κοστίζει η αποστολή Dragonfly της NASA;
Το συνολικό κόστος της αποστολής Dragonfly είναι 3,35 δισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που ανακοίνωσε η NASA τον Απρίλιο του 2024. Είναι περίπου διπλάσιο από το κόστος της αρχικής πρότασης. Το όριο των 850 εκατομμυρίων που ίσχυε όταν επιλέχθηκε η αποστολή το 2019 δεν περιλάμβανε την εκτόξευση και τη λειτουργία μετά από αυτήν, γι' αυτό δεν συγκρίνεται απευθείας με το συνολικό ποσό. Το Γραφείο του Γενικού Επιθεωρητή της NASA απέδωσε την αύξηση σε τέσσερις αναπρογραμματισμούς, την πανδημία, την εφοδιαστική αλυσίδα, τον πληθωρισμό και την αλλαγή σε βαρύτερο πύραυλο.
Γιατί σταμάτησε να πετά το ελικόπτερο Ingenuity στον Άρη;
Το Ingenuity της NASA σταμάτησε να πετά μετά την 72η πτήση του, στις 18 Ιανουαρίου 2024, όταν σε σκληρή προσγείωση έσπασαν και τα τέσσερα πτερύγια των ροτόρων του. Η έρευνα του JPL, η πρώτη διερεύνηση αεροπορικού ατυχήματος σε άλλο κόσμο, κατέληξε ότι το σύστημα πλοήγησης δεν βρήκε αρκετά χαρακτηριστικά σημεία πάνω από ομοιόμορφους αμμώδεις κυματισμούς. Έδωσε λάθος ταχύτητα, και το ελικόπτερο χτύπησε την πλαγιά ενός κυματισμού με μεγάλη οριζόντια ταχύτητα. Είχε σχεδιαστεί για έως πέντε πτήσεις σε 30 μέρες και πέταξε 72 φορές σε σχεδόν τρία χρόνια.
Γιατί είναι πιο εύκολο να πετάξει κανείς στον Τιτάνα απ' ό,τι στη Γη;
Στον Τιτάνα η πτήση είναι ευκολότερη επειδή ο αέρας στην επιφάνεια είναι περίπου τέσσερις φορές πυκνότερος από τον γήινο και η βαρύτητα περίπου το ένα έβδομο της γήινης. Ο πυκνός αέρας δίνει στους ρότορες περισσότερη άντωση και η ασθενής βαρύτητα μειώνει το βάρος που πρέπει να σηκώσουν. Σύμφωνα με την ομάδα του Dragonfly, η αιώρηση εκεί χρειάζεται περίπου το 2,5% της ισχύος που θα χρειαζόταν στη Γη. Γι' αυτό η NASA επέλεξε για τον Τιτάνα ένα σκάφος με οκτώ ρότορες αντί για rover με τροχούς.
Θα αναζητήσει το Dragonfly ζωή στον Τιτάνα;
Το Dragonfly της NASA δεν θα αναζητήσει ζωντανούς οργανισμούς. Θα μελετήσει την προβιοτική χημεία του Τιτάνα, δηλαδή τις χημικές αντιδράσεις που στη Γη προηγήθηκαν της εμφάνισης της ζωής, για παράδειγμα αν σχηματίστηκαν αμινοξέα. Θα τρυπά το έδαφος, θα αναλύει τα δείγματα με το φασματόμετρο μάζας DraMS και θα αξιολογεί πόσο κατοικήσιμο είναι το περιβάλλον. Κύριος στόχος είναι ο κρατήρας Selk, όπου η πρόσκρουση που τον άνοιξε έλιωσε πάγο και το υγρό νερό ίσως αναμείχθηκε με οργανικά υλικά. Η κύρια αποστολή στην επιφάνεια θα κρατήσει περίπου 3,3 χρόνια.
Το άρθρο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίστηκε σε αξιόπιστες επιστημονικές πηγές. Η τελική επιμέλεια και ο έλεγχος έγιναν από την ομάδα του Infinite Odyssey πριν τη δημοσίευση. Για περισσότερες διαστημικές ειδήσεις στα ελληνικά, μείνετε συντονισμένοι.
Newsletter
Ο μήνας στο διάστημα
Μία φορά τον μήνα: τα σημαντικότερα γεγονότα, τα νέα μας άρθρα και τι θα δεις στον ουρανό πάνω από την Ελλάδα. Χωρίς spam, διαγραφή με ένα κλικ.


