Βάρος στους πλανήτες: πόσο θα ζύγιζες στη Σελήνη, στον Άρη και στον Δία

Από τα 11,6 κιλά στη Σελήνη ως τα 165 στα νέφη του Δία: ένας υπολογιστής για 15 κόσμους και η φυσική που εξηγεί γιατί ο Κρόνος σε τραβά λιγότερο από τη Γη.

· · 10 λεπτά ανάγνωση

Ο αστροναύτης John Young πηδά στην επιφάνεια της Σελήνης δίπλα στη σημαία και στο σεληνιακό σκάφος, εκεί όπου το βάρος είναι το ένα έκτο της Γης
Ο John Young του Apollo 16 πηδά στη Σελήνη στις 21 Απριλίου 1972, όπου ζύγιζε περίπου το ένα έκτο του γήινου βάρους του. Πηγή: NASA/Charles M. Duke Jr.
Σε αυτό το άρθρο10 ενότητες
  1. Βάρος και μάζα: τι αλλάζει όταν φεύγεις από τη Γη
  2. Γιατί ο Κρόνος σε τραβά λιγότερο από τη Γη
  3. Πώς ξέρουμε πόσο τραβά ένας κόσμος όπου δεν πατήσαμε ποτέ
  4. Σελήνη και Άρης: το βάρος των επόμενων αστροναυτών
  5. Στους γίγαντες δεν υπάρχει έδαφος για να σταθείς
  6. Δορυφόροι μεγαλύτεροι από πλανήτες, με πολύ λιγότερη βαρύτητα
  7. Οι μικροί κόσμοι όπου ένα άλμα κρατά δευτερόλεπτα
  8. Ακόμη και στη Γη δεν ζυγίζεις παντού το ίδιο
  9. Ένα σώμα φτιαγμένο για 9,8
  10. Συχνές ερωτήσεις

Υπολογιστής

Πόσο ζυγίζεις σε άλλους κόσμους

Τι θα έδειχνε μια ζυγαριά και πόσο ψηλά θα πηδούσες σε κάθε κόσμο
ΚόσμοςΖυγαριάΆλμα 40 εκ. γίνεται
Ερμής26,5 κιλά1,1 μ.
Αφροδίτη63,5 κιλά44 εκ.
Σελήνη11,6 κιλά2,4 μ.
Άρης26,4 κιλά1,1 μ.
Δήμητρανάνος πλανήτης2 κιλά13,8 μ.
Δίαςαέριος γίγαντας165,2 κιλάχωρίς έδαφος
Ιώδορυφόρος του Δία12,8 κιλά2,2 μ.
Ευρώπηδορυφόρος του Δία9,4 κιλά3 μ.
Γανυμήδηςδορυφόρος του Δία10,2 κιλά2,7 μ.
Κρόνοςαέριος γίγαντας64,1 κιλάχωρίς έδαφος
Τιτάναςδορυφόρος του Κρόνου9,7 κιλά2,9 μ.
Ουρανόςγίγαντας πάγου62,2 κιλάχωρίς έδαφοςρευστό εσωτερικό
Ποσειδώναςγίγαντας πάγου78,4 κιλάχωρίς έδαφοςρευστό εσωτερικό
Πλούτωναςνάνος πλανήτης4,4 κιλά6,3 μ.
Ήλιοςθεωρητικά1.960 κιλάχωρίς έδαφος

Η μάζα σου μένει ίδια παντού· αλλάζει η βαρύτητα που σε τραβά. Η στήλη «Ζυγαριά» δείχνει τι θα έγραφε μια ζυγαριά μπάνιου ρυθμισμένη για τη Γη. Στους γίγαντες και στον Ήλιο οι τιμές αφορούν το ύψος των νεφών, γιατί δεν έχουν στερεή επιφάνεια. Ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας λέγονται γίγαντες πάγου, όμως ο «πάγος» τους (νερό, μεθάνιο, αμμωνία) είναι ζεστό, πυκνό ρευστό, όχι στερεός. Πηγή τιμών: NASA.

Ένας άνθρωπος 70 κιλών που θα ανέβαινε στη ζυγαριά του πάνω στη Σελήνη θα έβλεπε 11,6 κιλά. Στον Άρη θα έβλεπε 26,4 και στα νέφη του Δία 165. Το βάρος στους πλανήτες αλλάζει τόσο πολύ επειδή κάθε κόσμος τραβά τα σώματα με διαφορετική δύναμη: το ίδιο σώμα δίνει άλλο νούμερο σε κάθε σταθμό του ηλιακού συστήματος. Βάλε τα δικά σου κιλά στον υπολογιστή και δες πού θα ένιωθες ελαφρύς και πού θα σε κολλούσε κάτω η βαρύτητα.

Βάρος και μάζα: τι αλλάζει όταν φεύγεις από τη Γη

Στην καθημερινή γλώσσα λέμε «ζυγίζω 70 κιλά». Στη φυσική, αυτό είναι η μάζα (mass), η ποσότητα ύλης του σώματός σου, και δεν αλλάζει όπου κι αν πας. Το βάρος (weight) είναι κάτι άλλο: η δύναμη με την οποία σε τραβά ο πλανήτης όπου στέκεσαι. Μετριέται σε νιούτον, και στη Γη ένα σώμα 70 κιλών ζυγίζει περίπου 686.

Η ζυγαριά του μπάνιου στην πραγματικότητα μετρά δύναμη και τη μετατρέπει σε κιλά, υποθέτοντας ότι βρίσκεσαι στη Γη. Αν την πάρεις μαζί σου στη Σελήνη, θα νιώσει μικρότερη δύναμη και θα δείξει μικρότερο νούμερο. Αυτό δείχνει η στήλη «Ζυγαριά» του υπολογιστή: τι θα έγραφε η ίδια ζυγαριά σε κάθε κόσμο.

Η δύναμη εξαρτάται από δύο πράγματα. Όσο μεγαλύτερη η μάζα του πλανήτη, τόσο πιο δυνατά τραβά. Όσο μεγαλύτερη η ακτίνα του, τόσο πιο μακριά από το κέντρο του στέκεσαι, και η έλξη πέφτει με το τετράγωνο της απόστασης: διπλάσια ακτίνα σημαίνει τέσσερις φορές ασθενέστερη έλξη. Από αυτή την ισορροπία βγαίνουν όλα τα νούμερα του πίνακα, που στηρίζονται στα στοιχεία της NASA (ανοίγει σε νέα καρτέλα) για την επιφανειακή βαρύτητα κάθε κόσμου.

Γιατί ο Κρόνος σε τραβά λιγότερο από τη Γη

Ο Κρόνος έχει 95 φορές τη μάζα της Γης. Θα περίμενε κανείς να σε συνθλίβει. Κι όμως, στα νέφη του θα ζύγιζες λιγότερο απ’ ό,τι στο σπίτι σου, περίπου το 92% του γήινου βάρους σου.

Το μυστικό είναι το μέγεθος. Η διάμετρος του Κρόνου είναι περίπου 9,5 φορές μεγαλύτερη από της Γης, οπότε στέκεσαι 9,5 φορές πιο μακριά από το κέντρο του και η έλξη του πέφτει περίπου 89 φορές. Η τεράστια μάζα και η τεράστια απόσταση σχεδόν αλληλοεξουδετερώνονται. Αφαιρεί λίγο ακόμη η γρήγορη περιστροφή του, μία μέρα κάθε λίγο περισσότερο από 10,5 ώρες, γιατί στον ισημερινό η φυγόκεντρος σε σηκώνει ελαφρά.

Το ίδιο συμβαίνει στον Ουρανό, που με 14,5 φορές τη μάζα της Γης δίνει το 89% του βάρους σου, και στον Ποσειδώνα, που με 17 φορές τη μάζα φτάνει μόλις το 112%. Από τους γίγαντες, μόνο ο Δίας σε βαραίνει πραγματικά. Με 318 φορές τη μάζα της Γης, θα σου έδειχνε 2,36 φορές το κανονικό σου βάρος.

Ινφογράφημα με το βάρος ενός ανθρώπου 70 κιλών στη Σελήνη, στους πλανήτες και στον Δία, σε σύγκριση με τα 70 κιλά της Γης

Ο ίδιος συνδυασμός μάζας και μεγέθους εξηγεί μια σύμπτωση στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα. Ο Άρης έχει διπλάσια μάζα από τον Ερμή, είναι όμως και μεγαλύτερος, οπότε οι δύο πλανήτες έχουν σχεδόν την ίδια βαρύτητα, περίπου 38% της γήινης. Ο Ερμής είναι μικρότερος αλλά πολύ πυκνότερος, με έναν τεράστιο σιδερένιο πυρήνα.

Η Αφροδίτη είναι η πιο κοντινή στη Γη, με 91% του γήινου βάρους, και έχει σχεδόν το ίδιο μέγεθος. Εκεί όμως η ζυγαριά θα ήταν το μικρότερο πρόβλημα: η πίεση στην επιφάνεια είναι περίπου 92 φορές μεγαλύτερη από της Γης και η θερμοκρασία ξεπερνά τους 460 βαθμούς Κελσίου.

Πώς ξέρουμε πόσο τραβά ένας κόσμος όπου δεν πατήσαμε ποτέ

Κανείς δεν έχει ζυγιστεί στον Ποσειδώνα. Τα νούμερα βγαίνουν από τη μάζα και την ακτίνα κάθε κόσμου, και η μάζα βγαίνει από τις κινήσεις όσων γυρίζουν γύρω του. Ο Νεύτωνας έδειξε ότι η ταχύτητα με την οποία ένα φεγγάρι διαγράφει την τροχιά του, σε δεδομένη απόσταση, εξαρτάται από τη μάζα του πλανήτη που το κρατά. Μετρώντας την περίοδο και την απόσταση των δορυφόρων του Δία, οι αστρονόμοι υπολόγιζαν τη μάζα του αιώνες πριν φτάσει εκεί οποιοδήποτε σκάφος.

Για τους πλανήτες χωρίς φεγγάρια, τον Ερμή και την Αφροδίτη, τη δουλειά την έκαναν τα διαστημόπλοια. Το Mariner 10 της NASA μέτρησε τη μάζα του Ερμή το 1974, από το πόσο λύγισε την πορεία του η βαρύτητά του καθώς περνούσε δίπλα του. Σήμερα οι μετρήσεις είναι τόσο ακριβείς ώστε χαρτογραφούν και τις μικρές διαφορές της βαρύτητας από τόπο σε τόπο: τα δίδυμα σκάφη GRAIL το έκαναν για τη Σελήνη το 2012, και το Juno μέτρησε με τον ίδιο τρόπο το βαρυτικό πεδίο του Δία μετά την άφιξή του εκεί το 2016.

Σελήνη και Άρης: το βάρος των επόμενων αστροναυτών

Η Σελήνη είναι ο μόνος άλλος κόσμος όπου έχουν περπατήσει άνθρωποι, και η βαρύτητά της, περίπου το 16,5% της γήινης, άλλαξε τον τρόπο που κινήθηκαν. Οι αστροναύτες του προγράμματος Apollo διαπίστωσαν ότι το κανονικό βήμα δεν δούλευε καλά με βαριά στολή και ελάχιστη πρόσφυση. Πολλοί κατέληξαν να κινούνται με μικρά πηδήματα, σαν καγκουρό.

Η φωτογραφία στην αρχή του άρθρου είναι από τις 21 Απριλίου 1972. Ο John Young, κυβερνήτης του Apollo 16, πηδά χαιρετώντας τη σημαία και ο Charles Duke τον φωτογραφίζει στον αέρα. Με τη βαρύτητα της Σελήνης, ένα άλμα που στη Γη θα ήταν 40 εκατοστά θα έφτανε θεωρητικά τα 2,4 μέτρα. Η στολή και το σακίδιο υποστήριξης ζωής περιόριζαν όμως πολύ τις κινήσεις, και τα πραγματικά άλματα ήταν πολύ χαμηλότερα.

Στον Άρη, ο άνθρωπος των 70 κιλών θα ζύγιζε περίπου 26. Ακούγεται ξεκούραστο, για το σώμα όμως δεν είναι απαραίτητα καλό νέο. Οι μύες και τα οστά μας είναι φτιαγμένα να σηκώνουν το γήινο βάρος, και χωρίς αυτό χάνουν μάζα.

Πόση βαρύτητα χρειάζεται για να μη συμβεί αυτό το μέτρησε για πρώτη φορά ένα πείραμα της ιαπωνικής διαστημικής υπηρεσίας JAXA. Είκοσι τέσσερα ποντίκια έζησαν 28 ημέρες στο εργαστήριο Kibo του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού, μέσα σε φυγοκεντρητή που δημιουργούσε τεχνητή βαρύτητα σε τέσσερα επίπεδα: σχεδόν μηδενική, 0,33, 0,67 και 1 g. Στο 0,33 g, κοντά στη βαρύτητα του Άρη, οι μύες χάθηκαν λιγότερο απ’ ό,τι στην αβαρία, αλλά η δύναμη των μπροστινών ποδιών και ο υποκνημίδιος μυς της γάμπας εξασθένησαν. Στο 0,67 g δεν υπήρξε απώλεια δύναμης, και οι ερευνητές περιέγραψαν αυτή την τιμή ως κρίσιμο κατώφλι. Η μελέτη δημοσιεύτηκε τον Μάρτιο του 2026 στο περιοδικό Science Advances και εντόπισε επίσης 11 ουσίες στο αίμα που αλλάζουν με τη βαρύτητα, πιθανούς δείκτες για να παρακολουθούνται οι μύες των αστροναυτών με μια απλή εξέταση. Τα ποντίκια δεν είναι άνθρωποι και 28 ημέρες δεν είναι μια αποστολή τριών χρόνων, η κατεύθυνση όμως είναι σαφής: το 38% της γήινης βαρύτητας μάλλον δεν φτάνει από μόνο του.

Για τις μελλοντικές βάσεις, αυτό είναι ένα από τα μεγάλα ανοιχτά ερωτήματα: αν το 16% ή το 38% της γήινης βαρύτητας αρκεί για να μείνει υγιές ένα σώμα επί μήνες και χρόνια, ή αν οι κάτοικοι θα χρειάζονται καθημερινή άσκηση, όπως σήμερα τα πληρώματα σε τροχιά. Υπάρχει και μια τρίτη λύση, χωρίς πλανήτη από κάτω: περιστρεφόμενοι οικισμοί όπως οι Κύλινδροι O’Neill, όπου η βαρύτητα ρυθμίζεται από την ταχύτητα της περιστροφής.

Στους γίγαντες δεν υπάρχει έδαφος για να σταθείς

Δίας, Κρόνος, Ουρανός και Ποσειδώνας δεν έχουν στερεή επιφάνεια. Η ατμόσφαιρά τους γίνεται όλο και πυκνότερη όσο κατεβαίνεις, χωρίς σημείο όπου να πατήσεις. Γι’ αυτό η NASA δίνει τη βαρύτητά τους στο ύψος όπου η πίεση είναι 1 bar, περίπου όση στην επιφάνεια της θάλασσας στη Γη. Η «ζυγαριά» του υπολογιστή εκεί μετρά το βάρος σου σαν να αιωρούσουν με ένα μπαλόνι μέσα στα νέφη.

Τα ίδια ισχύουν, σε ακραία μορφή, για τον Ήλιο. Η επιφανειακή βαρύτητά του είναι 28 φορές μεγαλύτερη από της Γης, οπότε ένας άνθρωπος 70 κιλών θα «ζύγιζε» σχεδόν δύο τόνους. Ο αριθμός είναι καθαρά θεωρητικός: η ορατή επιφάνεια του Ήλιου έχει θερμοκρασία γύρω στους 5.500 βαθμούς Κελσίου.

Δορυφόροι μεγαλύτεροι από πλανήτες, με πολύ λιγότερη βαρύτητα

Ο Γανυμήδης, ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Δία και όλου του ηλιακού συστήματος, έχει διάμετρο 5.262 χιλιομέτρων και είναι μεγαλύτερος από τον Ερμή. Η βαρύτητά του όμως είναι μόλις το 15% της γήινης, λιγότερο από τη μισή του Ερμή. Ο λόγος είναι το υλικό: ο Γανυμήδης είναι φτιαγμένος από πάγο και πέτρωμα, ενώ ο Ερμής από πέτρωμα και σίδηρο. Το μέγεθος από μόνο του δεν λέει πόσο θα ζύγιζες κάπου.

Ο Τιτάνας του Κρόνου έχει παρόμοια βαρύτητα, περίπου 14% της γήινης, αλλά και κάτι που δεν έχει κανένας άλλος δορυφόρος: πυκνή ατμόσφαιρα, με πίεση στην επιφάνεια περίπου μιάμιση φορά μεγαλύτερη από της Γης. Χαμηλή βαρύτητα και πυκνός αέρας μαζί κάνουν την πτήση εκεί πολύ πιο εύκολη, και γι’ αυτό η NASA θα στείλει στον Τιτάνα όχι όχημα με ρόδες αλλά το ιπτάμενο Dragonfly.

Οι μικροί κόσμοι όπου ένα άλμα κρατά δευτερόλεπτα

Στην άλλη άκρη βρίσκονται οι μικροί κόσμοι. Στον Πλούτωνα, η βαρύτητα είναι λίγο πάνω από το 6% της γήινης και τα 70 κιλά γίνονται 4,4. Στη Δήμητρα, το μεγαλύτερο σώμα της ζώνης των αστεροειδών, γίνονται μόλις 2.

Εκεί τα άλματα αλλάζουν κλίμακα. Αν στη Γη πηδάς 40 εκατοστά, στον Πλούτωνα θα έφτανες περίπου τα 6 μέτρα και στη Δήμητρα σχεδόν τα 14. Στη Δήμητρα θα έμενες στον αέρα σχεδόν 20 δευτερόλεπτα πριν ξαναπατήσεις, γιατί η βαρύτητα που σε φέρνει πίσω είναι πολύ ασθενής.

Όσο μικραίνει ένας κόσμος, πέφτει και η ταχύτητα διαφυγής, η ταχύτητα που χρειάζεται για να ξεφύγεις οριστικά από τη βαρύτητά του. Στη Δήμητρα είναι περίπου μισό χιλιόμετρο το δευτερόλεπτο, πολύ περισσότερο από όσο μπορεί να πηδήξει άνθρωπος. Σε έναν αστεροειδή με διάμετρο ενός ή δύο χιλιομέτρων, όμως, ένα δυνατό άλμα θα αρκούσε για να φύγεις στο διάστημα.

Ακόμη και στη Γη δεν ζυγίζεις παντού το ίδιο

Η βαρύτητα της Γης δεν είναι ίδια σε κάθε σημείο. Επειδή ο πλανήτης γυρίζει και είναι ελαφρά πεπλατυσμένος, η επιτάχυνση της βαρύτητας είναι περίπου 9,780 μέτρα ανά δευτερόλεπτο στο τετράγωνο στον ισημερινό και 9,832 στους πόλους. Ένας άνθρωπος ζυγίζει περίπου 0,5% λιγότερο στον ισημερινό απ’ ό,τι στον Βόρειο Πόλο. Μετράει και το υψόμετρο: στα 9.000 μέτρα, λίγο πάνω από την κορυφή του Έβερεστ, το βάρος πέφτει περίπου 0,29%.

Στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, όπου οι αστροναύτες αιωρούνται, η βαρύτητα στα 400 χιλιόμετρα είναι ακόμη περίπου το 90% αυτής στο έδαφος. Δεν αιωρούνται επειδή «δεν υπάρχει βαρύτητα», αλλά επειδή πέφτουν συνεχώς γύρω από τη Γη μαζί με τον σταθμό. Η κατάσταση λέγεται μικροβαρύτητα, και μια ζυγαριά εκεί θα έδειχνε μηδέν, γιατί πέφτει κι αυτή μαζί τους.

Ένα σώμα φτιαγμένο για 9,8

Το 9,8 είναι η επιτάχυνση της βαρύτητας στη Γη, σε μέτρα ανά δευτερόλεπτο στο τετράγωνο: ένα σώμα που πέφτει ελεύθερα κερδίζει κάθε δευτερόλεπτο περίπου 35 χιλιόμετρα την ώρα. Σε αυτό το νούμερο έχουν προσαρμοστεί οι μύες, τα οστά και η ισορροπία μας, και αυτό πρέπει να νικήσει πρώτα κάθε πύραυλος που σηκώνεται από το έδαφος.

Αλλού το νούμερο αλλάζει, και μαζί του το πρόβλημα. Στη Σελήνη είναι 1,6, και πάνω του υπολογίζει κάθε σκάφος προσσελήνωσης πόσο πρέπει να φρενάρει. Στον Άρη είναι 3,7, και κάθε σχέδιο για βάση εκεί πρέπει πρώτα να απαντήσει αν το ανθρώπινο σώμα αντέχει χρόνια με το 38% του βάρους του. Ο υπολογιστής δείχνει πόσο ελαφρύς θα ένιωθες σε κάθε κόσμο· το ίδιο νούμερο λέει και πόσο δύσκολο είναι να φτάσεις εκεί, να κατέβεις και να μείνεις, όπως φαίνεται και στον οδηγό για τους πλανήτες του ηλιακού συστήματος. 🪐

Συχνές ερωτήσεις για το βάρος στους πλανήτες

Πόσο ζυγίζει ένας άνθρωπος στη Σελήνη;

Στη Σελήνη ένας άνθρωπος ζυγίζει περίπου το 16,5% του βάρους του στη Γη, δηλαδή λίγο λιγότερο από το ένα έκτο. Σύμφωνα με τη NASA, η επιφανειακή βαρύτητα της Σελήνης είναι 1,62 μέτρα ανά δευτερόλεπτο στο τετράγωνο, έναντι 9,80 της Γης. Μια ζυγαριά ρυθμισμένη για τη Γη θα έδειχνε σε άνθρωπο 70 κιλών περίπου 11,6 κιλά. Η μάζα του σώματος μένει ίδια, αλλάζει μόνο η δύναμη με την οποία το τραβά η Σελήνη.

Σε ποιον πλανήτη θα ζύγιζες περισσότερο;

Από τους πλανήτες του ηλιακού συστήματος, το μεγαλύτερο βάρος θα το είχες στον Δία, περίπου 2,36 φορές το γήινο, σύμφωνα με τα στοιχεία της NASA. Ο Δίας δεν έχει στερεή επιφάνεια, οπότε η τιμή αφορά το ύψος όπου η πίεση της ατμόσφαιράς του είναι 1 bar, περίπου όση στη θάλασσα στη Γη. Δεύτερος είναι ο Ποσειδώνας, με 1,12 φορές το γήινο βάρος. Στην επιφάνεια του Ήλιου το βάρος θα ήταν θεωρητικά 28 φορές μεγαλύτερο.

Γιατί ο Κρόνος έχει μικρότερη βαρύτητα από τη Γη, αφού είναι 95 φορές βαρύτερος;

Ο Κρόνος έχει μικρότερη βαρύτητα από τη Γη επειδή είναι πολύ μεγαλύτερος, και η έλξη ενός πλανήτη πέφτει με το τετράγωνο της απόστασης από το κέντρο του. Η μάζα του είναι 95 φορές της Γης, αλλά η διάμετρός του είναι περίπου 9,5 φορές μεγαλύτερη, οπότε στα νέφη του η έλξη μειώνεται περίπου 89 φορές. Οι δύο επιδράσεις σχεδόν αλληλοεξουδετερώνονται. Μαζί με τη γρήγορη περιστροφή του, το αποτέλεσμα είναι περίπου 92% της γήινης βαρύτητας, σύμφωνα με τη NASA.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα σε μάζα και βάρος;

Η μάζα είναι η ποσότητα ύλης ενός σώματος και μένει ίδια σε οποιονδήποτε πλανήτη, ενώ το βάρος είναι η δύναμη με την οποία το τραβά η βαρύτητα του πλανήτη όπου βρίσκεται. Η μάζα μετριέται σε κιλά και το βάρος σε νιούτον. Ένας άνθρωπος 70 κιλών ζυγίζει στη Γη περίπου 686 νιούτον και στη Σελήνη περίπου 113. Οι ζυγαριές της καθημερινότητας μετρούν δύναμη και τη μετατρέπουν σε κιλά, υποθέτοντας τη βαρύτητα της Γης.

Πόσο ψηλά θα πηδούσε ένας άνθρωπος στη Σελήνη;

Στη Σελήνη ένας άνθρωπος θα πηδούσε θεωρητικά περίπου έξι φορές ψηλότερα απ' ό,τι στη Γη, γιατί η βαρύτητα είναι περίπου το ένα έκτο. Ένα άλμα 40 εκατοστών στη Γη θα έφτανε περίπου τα 2,4 μέτρα, αν ο άνθρωπος έφευγε από το έδαφος με την ίδια ταχύτητα. Στην πράξη οι αστροναύτες του Apollo πηδούσαν πολύ χαμηλότερα, γιατί η στολή και το σακίδιο υποστήριξης ζωής περιόριζαν τις κινήσεις τους. Στον Άρη το ίδιο άλμα θα έφτανε περίπου το 1,1 μέτρο.

Το άρθρο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίστηκε σε αξιόπιστες επιστημονικές πηγές. Η τελική επιμέλεια και ο έλεγχος έγιναν από την ομάδα του Infinite Odyssey πριν τη δημοσίευση. Για περισσότερες διαστημικές ειδήσεις στα ελληνικά, μείνετε συντονισμένοι.

Newsletter

Ο μήνας στο διάστημα

Μία φορά τον μήνα: τα σημαντικότερα γεγονότα, τα νέα μας άρθρα και τι θα δεις στον ουρανό πάνω από την Ελλάδα. Χωρίς spam, διαγραφή με ένα κλικ.

Θα σου στείλουμε ένα email για να επιβεβαιώσεις την εγγραφή. Δες την πολιτική απορρήτου.

Σχεδόν έτοιμο! Σου στείλαμε ένα email. Πάτα το κουμπί μέσα για να επιβεβαιώσεις την εγγραφή σου.