Πρόγραμμα Apollo: όλες οι αποστολές που πήγαν τον άνθρωπο στη Σελήνη
Από την υπόσχεση του Kennedy το 1961 ως το Apollo 17 το 1972: οι αποστολές, τα σκάφη, οι άνθρωποι και τι άφησε πίσω του το πρόγραμμα.
Σε αυτό το άρθρο9 ενότητες
- Τι ήταν το πρόγραμμα Apollo
- Η απόφαση που έκρινε τον αγώνα: ραντεβού γύρω από τη Σελήνη
- Πώς ταξίδευε ένα Apollo ως τη Σελήνη και πίσω
- Η φωτιά του Apollo 1
- Όλες οι αποστολές του προγράμματος Apollo
- Οι έξι προσσεληνώσεις: από τη Θάλασσα της Γαλήνης στο Taurus-Littrow
- Γιατί σταμάτησε το Apollo
- Τι μάθαμε από τα 382 κιλά της Σελήνης
- Συχνές ερωτήσεις
Στις 25 Μαΐου 1961 ο πρόεδρος John F. Kennedy ζήτησε από το Κογκρέσο κάτι που έμοιαζε αδύνατο: να προσσεληνωθεί ένας Αμερικανός και να επιστρέψει σώος πριν τελειώσει η δεκαετία. Εκείνη την ημέρα η εμπειρία των ΗΠΑ σε επανδρωμένες πτήσεις ήταν μία πτήση 15 λεπτών, του Alan Shepard, είκοσι μέρες νωρίτερα. Οκτώ χρόνια και δύο μήνες αργότερα, το πρόγραμμα Apollo είχε αφήσει δύο ανθρώπους στη Θάλασσα της Γαλήνης.
Ως τον Δεκέμβριο του 1972, δώδεκα άνθρωποι περπάτησαν στη Σελήνη. Από τότε κανείς. Σε αυτόν τον οδηγό θα βρεις όλες τις αποστολές σε έναν πίνακα, πώς ακριβώς ταξίδευε ένα Apollo ως τη Σελήνη και πίσω, γιατί το πρόγραμμα σταμάτησε και τι μάθαμε από τα πετρώματα που έφερε.
Τι ήταν το πρόγραμμα Apollo
Το Apollo ήταν το πρόγραμμα της NASA για επανδρωμένες πτήσεις στη Σελήνη. Πήρε το όνομα του θεού Απόλλωνα το 1960, ενώ η πρώτη επανδρωμένη πτήση έγινε τον Οκτώβριο του 1968 και η τελευταία προσσελήνωση τον Δεκέμβριο του 1972. Στο μεταξύ πέταξαν έντεκα αποστολές με πλήρωμα, από τις οποίες έξι προσσεληνώθηκαν.
Το μέγεθος του εγχειρήματος φαίνεται στους ανθρώπους. Στη δουλειά συμμετείχαν περίπου 375.000 εργαζόμενοι εταιρειών και πανεπιστημίων και πάνω από 34.000 υπάλληλοι της NASA. Το 1966 η NASA πήρε το 4,4% του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού, ποσοστό που δεν ξαναπλησίασε ποτέ. Το συνολικό κόστος, σύμφωνα με την ανάλυση της Planetary Society (ανοίγει σε νέα καρτέλα), έφτασε τα 25,8 δισεκατομμύρια δολάρια της εποχής, περίπου 300 δισεκατομμύρια σε σημερινά χρήματα.
Πίσω από τα νούμερα βρισκόταν ένας αγώνας. Η Σοβιετική Ένωση είχε στείλει τον πρώτο δορυφόρο το 1957 και τον πρώτο άνθρωπο στο διάστημα, τον Γιούρι Γκαγκάριν, τον Απρίλιο του 1961. Για την Ουάσιγκτον η Σελήνη ήταν ο στόχος που μπορούσε ακόμη να κερδίσει.
Η απόφαση που έκρινε τον αγώνα: ραντεβού γύρω από τη Σελήνη
Το πρώτο πρόβλημα δεν ήταν ο πύραυλος. Ήταν το σχέδιο. Οι μηχανικοί της NASA εξέτασαν τρεις τρόπους να πάνε στη Σελήνη:
- Απευθείας πτήση: ένα ενιαίο σκάφος προσσεληνώνεται και επιστρέφει ολόκληρο. Χρειαζόταν έναν πύραυλο, τον Nova, πολύ μεγαλύτερο από οτιδήποτε μπορούσε να χτιστεί εγκαίρως.
- Ραντεβού σε τροχιά γύρω από τη Γη: πολλές εκτοξεύσεις συναρμολογούν το σκάφος πριν φύγει. Αν αποτύχει μία, χάνεται όλη η αποστολή.
- Ραντεβού σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη: ένας μόνο πύραυλος στέλνει δύο σκάφη. Το ένα μένει σε τροχιά και το άλλο, μικρό και ελαφρύ, κατεβαίνει και ξανανεβαίνει για να συναντήσει το πρώτο.
Την τρίτη λύση την υπερασπίστηκε επίμονα ο John Houbolt, μηχανικός του κέντρου Langley. Τον Νοέμβριο του 1961 έστειλε γράμμα κατευθείαν στη διοίκηση της NASA, παρακάμπτοντας τους προϊσταμένους του. Στις 11 Ιουλίου 1962 η NASA ανακοίνωσε ότι επέλεξε το ραντεβού σε σεληνιακή τροχιά (ανοίγει σε νέα καρτέλα). Το κέρδος ήταν τεράστιο: στην επιφάνεια δεν θα κατέβαινε ολόκληρο το σκάφος, μόνο ένα μικρό όχημα, και ολόκληρη η αποστολή χωρούσε σε έναν πύραυλο. Το ρίσκο ήταν ότι οι αστροναύτες θα έπρεπε να βρουν και να συνδεθούν με το μητρικό σκάφος 384.000 χιλιόμετρα από το σπίτι.
Έτσι προέκυψαν τα τρία κομμάτια κάθε αποστολής. Η μονάδα διοίκησης (Command Module) ήταν η κωνική κάψουλα όπου ζούσαν οι τρεις αστροναύτες και η μόνη που γύριζε στη Γη. Η μονάδα υπηρεσίας (Service Module) κουβαλούσε τον κύριο κινητήρα, οξυγόνο και ηλεκτρισμό. Η σεληνάκατος (Lunar Module) ήταν το σκάφος προσσελήνωσης, με δύο τμήματα: το κάτω λειτουργούσε ως εξέδρα εκτόξευσης και έμενε στη Σελήνη, το πάνω έφερνε τους δύο αστροναύτες πίσω στην τροχιά. Όλα αυτά τα σήκωνε ο πύραυλος Saturn V, ύψους 111 μέτρων.
Τις δεξιότητες που χρειάζονταν τις έμαθαν πρώτα αλλού. Το Mercury έδειξε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει και να δουλέψει σε τροχιά. Το Gemini, με δέκα επανδρωμένες πτήσεις το 1965 και το 1966, δίδαξε στους αστροναύτες ραντεβού, σύνδεση σκαφών και διαστημικούς περιπάτους. Πολλοί από όσους πήγαν αργότερα στη Σελήνη είχαν πρωτοπετάξει με Gemini.
Πώς ταξίδευε ένα Apollo ως τη Σελήνη και πίσω
Μια αποστολή προσσελήνωσης κρατούσε από 8 έως σχεδόν 13 ημέρες και ακολουθούσε κάθε φορά την ίδια σειρά.
Ο Saturn V απογειωνόταν από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι και σε περίπου 12 λεπτά άφηνε το σκάφος σε τροχιά στάθμευσης γύρω από τη Γη, σε ύψος περίπου 185 χιλιομέτρων. Μετά από μία έως τρεις περιφορές για ελέγχους, το τρίτο στάδιο ξανάναβε για περίπου έξι λεπτά και έστελνε το σκάφος προς τη Σελήνη με ταχύτητα κοντά στα 39.000 χιλιόμετρα την ώρα. Η καύση αυτή λέγεται Trans-Lunar Injection (TLI) και ήταν η τελευταία δουλειά του πυραύλου. Λίγο αργότερα η μονάδα διοίκησης αποσπώνταν, έκανε στροφή 180 μοιρών και συνδεόταν μύτη με μύτη με τη σεληνάκατο, τραβώντας την έξω από το περίβλημά της.
Το ταξίδι ως τη Σελήνη κρατούσε περίπου τρεις μέρες. Στις πρώτες αποστολές η πορεία σχεδιαζόταν ως τροχιά ελεύθερης επιστροφής: αν ο κινητήρας δεν άναβε, η βαρύτητα της Σελήνης θα γύριζε μόνη της το σκάφος προς τη Γη. Η είσοδος σε σεληνιακή τροχιά γινόταν με καύση φρεναρίσματος πίσω από τη Σελήνη, χωρίς επαφή με το Χιούστον. Για μερικά λεπτά κανείς στη Γη δεν ήξερε αν είχε πετύχει.
Στη συνέχεια δύο αστροναύτες περνούσαν στη σεληνάκατο και κατέβαιναν στην επιφάνεια, ενώ ο τρίτος έμενε μόνος σε τροχιά. Όταν τελείωναν, το πάνω τμήμα της σεληνακάτου απογειωνόταν, συναντούσε τη μονάδα διοίκησης και μετά εγκαταλειπόταν. Μια τελευταία καύση, πάλι πίσω από τη Σελήνη, έβαζε το σκάφος σε πορεία επιστροφής.
Από όλο αυτό το συγκρότημα, που στην εξέδρα ζύγιζε σχεδόν 3.000 τόνους, στη Γη επέστρεφε μόνο η κάψουλα του πληρώματος. Έμπαινε στην ατμόσφαιρα με σχεδόν 40.000 χιλιόμετρα την ώρα, προστατευμένη από τη θερμική ασπίδα της βάσης της, και κατέληγε με αλεξίπτωτα στον ωκεανό.
Η φωτιά του Apollo 1
Η πρώτη επανδρωμένη πτήση έπρεπε να γίνει τον Φεβρουάριο του 1967. Στις 27 Ιανουαρίου, σε δοκιμή στην εξέδρα με τον πύραυλο χωρίς καύσιμα, ξέσπασε φωτιά μέσα στην κάψουλα. Οι Gus Grissom, Ed White και Roger Chaffee πέθαναν μέσα σε λίγα λεπτά.
Η καμπίνα ήταν γεμάτη με καθαρό οξυγόνο σε πίεση μεγαλύτερη από την ατμοσφαιρική και με υλικά που καίγονταν εύκολα. Η καταπακτή άνοιγε προς τα μέσα και η πίεση της φωτιάς την κρατούσε κλειστή. Η NASA ξανασχεδίασε την κάψουλα: καταπακτή που ανοίγει γρήγορα προς τα έξω, μείγμα οξυγόνου και αζώτου στην εκτόξευση, άφλεκτα υλικά. Η επόμενη επανδρωμένη πτήση έγινε 21 μήνες αργότερα.
Στο μεταξύ πέταξαν τρεις δοκιμές χωρίς πλήρωμα: το Apollo 4, η πρώτη πτήση του Saturn V, το Apollo 5, που δοκίμασε τη σεληνάκατο στο διάστημα, και το Apollo 6, όπου ο Saturn V παρουσίασε ισχυρές δονήσεις και βλάβες σε κινητήρες. Οι μηχανικοί τις διόρθωσαν και ο επόμενος Saturn V πήρε πλήρωμα.
Όλες οι αποστολές του προγράμματος Apollo
Ο πίνακας περιλαμβάνει την αποστολή του ατυχήματος και όλες τις πτήσεις με το όνομα Apollo. Τα πληρώματα δίνονται με τη σειρά κυβερνήτης, πιλότος της μονάδας διοίκησης, πιλότος της σεληνακάτου.
| Αποστολή | Ημερομηνίες | Πλήρωμα | Τι έγινε |
|---|---|---|---|
| Apollo 1 | 27 Ιαν. 1967 | Grissom, White, Chaffee | Φωτιά σε δοκιμή στην εξέδρα, νεκροί και οι τρεις |
| Apollo 4 | 9 Νοε. 1967 | Χωρίς πλήρωμα | Πρώτη πτήση του Saturn V |
| Apollo 5 | 22 Ιαν. 1968 | Χωρίς πλήρωμα | Πρώτη δοκιμή της σεληνακάτου στο διάστημα |
| Apollo 6 | 4 Απρ. 1968 | Χωρίς πλήρωμα | Δεύτερος Saturn V, δονήσεις και βλάβες κινητήρων |
| Apollo 7 | 11-22 Οκτ. 1968 | Schirra, Eisele, Cunningham | Πρώτη επανδρωμένη πτήση, 11 μέρες γύρω από τη Γη |
| Apollo 8 | 21-27 Δεκ. 1968 | Borman, Lovell, Anders | Πρώτοι άνθρωποι γύρω από τη Σελήνη, 10 περιφορές |
| Apollo 9 | 3-13 Μαρ. 1969 | McDivitt, Scott, Schweickart | Πρώτη επανδρωμένη δοκιμή της σεληνακάτου, γύρω από τη Γη |
| Apollo 10 | 18-26 Μαΐου 1969 | Stafford, Young, Cernan | Γενική πρόβα: η σεληνάκατος κατέβηκε στα 15,6 χλμ. από την επιφάνεια |
| Apollo 11 | 16-24 Ιουλ. 1969 | Armstrong, Collins, Aldrin | Πρώτη προσσελήνωση, Θάλασσα της Γαλήνης |
| Apollo 12 | 14-24 Νοε. 1969 | Conrad, Gordon, Bean | Προσσελήνωση ακριβείας δίπλα στο Surveyor 3, Ωκεανός των Καταιγίδων |
| Apollo 13 | 11-17 Απρ. 1970 | Lovell, Swigert, Haise | Έκρηξη δεξαμενής οξυγόνου, επιστροφή χωρίς προσσελήνωση |
| Apollo 14 | 31 Ιαν.-9 Φεβ. 1971 | Shepard, Roosa, Mitchell | Προσσελήνωση στο Fra Mauro |
| Apollo 15 | 26 Ιουλ.-7 Αυγ. 1971 | Scott, Worden, Irwin | Hadley-Apennine, πρώτο σεληνιακό όχημα |
| Apollo 16 | 16-27 Απρ. 1972 | Young, Mattingly, Duke | Προσσελήνωση στα υψίπεδα Descartes |
| Apollo 17 | 7-19 Δεκ. 1972 | Cernan, Evans, Schmitt | Taurus-Littrow, η τελευταία προσσελήνωση |
Πριν από τα Apollo 4 ως 6 είχαν προηγηθεί το 1966 τρεις δοκιμαστικές πτήσεις του μικρότερου πυραύλου Saturn IB χωρίς πλήρωμα, γνωστές ως AS-201, AS-202 και AS-203. Υπάρχουν και τρία Apollo που δεν πέταξαν ποτέ: το Apollo 20 ακυρώθηκε τον Ιανουάριο του 1970 και άλλες δύο αποστολές τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, οπότε η αρίθμηση σταμάτησε στο 17.
Οι εννέα πτήσεις προς τη Σελήνη είχαν 27 θέσεις, αλλά οι αστροναύτες που ταξίδεψαν ως εκεί ήταν 24. Τρεις πήγαν δύο φορές: ο Jim Lovell με τα Apollo 8 και 13, ο John Young με τα 10 και 16 και ο Gene Cernan με τα 10 και 17.
Οι έξι προσσεληνώσεις: από τη Θάλασσα της Γαλήνης στο Taurus-Littrow
Το Apollo 8 ήταν το βήμα που έκανε τη Σελήνη πραγματική. Τα Χριστούγεννα του 1968 οι Borman, Lovell και Anders έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που είδαν την πίσω πλευρά της με τα μάτια τους και τη Γη να ανατέλλει πάνω από τον σεληνιακό ορίζοντα. Επτά μήνες αργότερα, στις 20 Ιουλίου 1969, το Apollo 11 προσσεληνώθηκε με περιθώριο καυσίμων μικρότερο από ένα λεπτό.
Η δεύτερη αποστολή έδειξε ότι η πρώτη δεν ήταν τύχη. Ο Pete Conrad προσσεληνώθηκε με το Apollo 12 μόλις 163 μέτρα από το Surveyor 3, ένα ρομποτικό σκάφος που βρισκόταν εκεί από το 1967, και οι αστροναύτες έφεραν πίσω κομμάτια του. Η ακρίβεια αυτή άνοιξε τον δρόμο για στόχους πιο δύσκολους από τις επίπεδες «θάλασσες».
Τον Απρίλιο του 1970 το Apollo 13 βρισκόταν σε πορεία προς τη Σελήνη όταν εξερράγη μια δεξαμενή οξυγόνου της μονάδας υπηρεσίας. Η προσσελήνωση ματαιώθηκε και η σεληνάκατος έγινε σωσίβια λέμβος για τρεις ανθρώπους, ενώ το σκάφος έκανε τον γύρο της Σελήνης για να γυρίσει. Και οι τρεις επέστρεψαν σώοι στις 17 Απριλίου. Στη διαδρομή έφτασαν 400.171 χιλιόμετρα από τη Γη, ρεκόρ που έμεινε όρθιο ως το Artemis 2 του 2026.
Μετά το Apollo 14 στο Fra Mauro, οι τρεις τελευταίες αποστολές ήταν οι πιο φιλόδοξες. Τα Apollo 15, 16 και 17 έμειναν περίπου τρεις μέρες στην επιφάνεια και έφεραν το σεληνιακό όχημα, ένα ηλεκτρικό τετράτροχο που επέτρεψε στους αστροναύτες να απομακρυνθούν χιλιόμετρα από τη σεληνάκατο. Στο Apollo 17 πήγε και ο πρώτος επαγγελματίας γεωλόγος, ο Harrison Schmitt. Μαζί με τον Gene Cernan έμειναν στην κοιλάδα Taurus-Littrow περίπου 75 ώρες, έκαναν τρεις εξόδους διάρκειας πάνω από 22 ωρών συνολικά και μάζεψαν πάνω από 110 κιλά δειγμάτων.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1972 ο Cernan ανέβηκε τελευταίος στη σεληνάκατο. Κανείς δεν έχει πατήσει στη Σελήνη από τότε.
Γιατί σταμάτησε το Apollo
Ο στόχος του Kennedy επιτεύχθηκε το 1969 και μαζί του έφυγε και η πολιτική ώθηση. Ο πόλεμος του Βιετνάμ και τα κοινωνικά προγράμματα πίεζαν τον προϋπολογισμό, το ενδιαφέρον του κοινού έπεφτε από αποστολή σε αποστολή και η NASA ήθελε χρήματα για τον σταθμό Skylab και το Space Shuttle. Το Apollo 20 κόπηκε τον Ιανουάριο του 1970 και άλλες δύο αποστολές τον Σεπτέμβριο. Ένας από τους Saturn V που περίσσεψαν εκτόξευσε τον Skylab το 1973.
Ο αντίπαλος είχε ήδη αποσυρθεί από τον αγώνα. Ο σοβιετικός σεληνιακός πύραυλος N1 εκτοξεύτηκε τέσσερις φορές από το 1969 ως το 1972 και απέτυχε και τις τέσσερις. Το πρόγραμμα ανεστάλη το 1974 και ακυρώθηκε οριστικά το 1976, χωρίς κανένας σοβιετικός κοσμοναύτης να ταξιδέψει ως τη Σελήνη.
Τι μάθαμε από τα 382 κιλά της Σελήνης
Οι έξι αποστολές έφεραν στη Γη 382 κιλά πετρωμάτων, εδάφους και πυρήνων γεώτρησης. Σε αντίθεση με τους μετεωρίτες, για κάθε κομμάτι οι επιστήμονες ήξεραν ακριβώς από πού προερχόταν, γιατί το είχαν μαζέψει άνθρωποι επί τόπου.
Το πιο σημαντικό εύρημα ήταν μια ομοιότητα. Τα σεληνιακά πετρώματα έχουν σχεδόν την ίδια ισοτοπική σύσταση με τα γήινα, κάτι που ταιριάζει με την κυρίαρχη σήμερα υπόθεση: η Σελήνη σχηματίστηκε από τα συντρίμμια μιας σύγκρουσης της πρώιμης Γης με ένα σώμα στο μέγεθος του Άρη. Τα δείγματα έδειξαν επίσης ότι οι σκοτεινές «θάλασσες» που βλέπουμε με γυμνό μάτι είναι πεδία από αρχαία λάβα. Και επειδή η Σελήνη δεν έχει ατμόσφαιρα ή νερό να σβήνει τα ίχνη, οι χρονολογήσεις των κρατήρων της έγιναν το ημερολόγιο των συγκρούσεων στο εσωτερικό ηλιακό σύστημα.
Η δουλειά δεν τελείωσε. Το 2008 ερευνητές με σύγχρονα όργανα βρήκαν νερό εγκλωβισμένο σε μικροσκοπικά ηφαιστειακά γυάλινα σφαιρίδια του Apollo, σε δείγματα που θεωρούνταν «στεγνά» για δεκαετίες. Τον Μάρτιο του 2022 η NASA άνοιξε έναν σωλήνα δειγμάτων του Apollo 17, σφραγισμένο από το 1972, για να προετοιμάσει τις μεθόδους της για τις νέες αποστολές.
Μερικά από τα όργανα του Apollo δουλεύουν ακόμη. Οι ανακλαστήρες laser που άφησαν τα Apollo 11, 14 και 15 χρησιμοποιούνται σήμερα για να μετράμε πόσο απέχει η Σελήνη με ακρίβεια χιλιοστού.
Το Apollo έδειξε ότι η Σελήνη είναι προσβάσιμη, αλλά πήγε εκεί για επισκέψεις λίγων ημερών κοντά στον ισημερινό. Το πρόγραμμα Artemis στοχεύει στον νότιο πόλο, όπου υπάρχει πάγος, και σε παραμονή που δεν θα μετριέται σε ώρες. Αν τα καταφέρει, η λίστα των δώδεκα θα πάψει κάποτε να είναι κλειστή. 🌕
Συχνές ερωτήσεις για το πρόγραμμα Apollo
Ποιοι είναι οι 12 αστροναύτες που περπάτησαν στη Σελήνη;
Οι δώδεκα αστροναύτες που περπάτησαν στη Σελήνη πέταξαν όλοι με το πρόγραμμα Apollo της NASA, ανά δύο σε έξι αποστολές από το 1969 ως το 1972. Ήταν οι Neil Armstrong και Buzz Aldrin (Apollo 11), Pete Conrad και Alan Bean (Apollo 12), Alan Shepard και Edgar Mitchell (Apollo 14), David Scott και James Irwin (Apollo 15), John Young και Charles Duke (Apollo 16), Eugene Cernan και Harrison Schmitt (Apollo 17). Ο Armstrong πάτησε πρώτος στις 21 Ιουλίου 1969 (ώρα UTC) και ο Cernan έφυγε τελευταίος από την επιφάνεια στις 14 Δεκεμβρίου 1972. Ο τρίτος αστροναύτης κάθε αποστολής έμενε σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη.
Πόσο κόστισε το πρόγραμμα Apollo;
Το πρόγραμμα Apollo κόστισε στις ΗΠΑ περίπου 25,8 δισεκατομμύρια δολάρια της εποχής από το 1960 ως το 1973, σύμφωνα με ανάλυση της Planetary Society. Με αναπροσαρμογή για τον πληθωρισμό, το ποσό αντιστοιχεί σε περίπου 300 δισεκατομμύρια σημερινά δολάρια. Το μεγαλύτερο κονδύλι ήταν οι πύραυλοι, με 9,4 δισεκατομμύρια, από τα οποία τα 6,6 πήγαν στον Saturn V. Ακολουθούσαν τα διαστημόπλοια, με 8,1 δισεκατομμύρια. Στην κορύφωση του προγράμματος, το 1966, η NASA έπαιρνε το 4,4% του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού των ΗΠΑ.
Γιατί σταμάτησε το πρόγραμμα Apollo μετά το 1972;
Το πρόγραμμα Apollo σταμάτησε κυρίως επειδή το Κογκρέσο και η κυβέρνηση Nixon μείωσαν τον προϋπολογισμό της NASA μετά τον στόχο του 1969. Τον Ιανουάριο του 1970 η NASA ακύρωσε το Apollo 20 και τον Σεπτέμβριο του 1970 άλλες δύο σεληνιακές αποστολές, οπότε το πρόγραμμα έκλεισε με το Apollo 17 τον Δεκέμβριο του 1972. Το ενδιαφέρον του κοινού είχε πέσει μετά την πρώτη προσσελήνωση, ο πόλεμος του Βιετνάμ απορροφούσε χρήματα και η NASA ήθελε πόρους για τον σταθμό Skylab και το Space Shuttle. Ο τελευταίος Saturn V που περίσσεψε εκτόξευσε τον Skylab τον Μάιο του 1973.
Γιατί το πρόγραμμα της NASA ονομάστηκε Apollo;
Το όνομα Apollo το πρότεινε το 1960 ο Abe Silverstein, μηχανικός της NASA που είχε προτείνει και το όνομα του προγράμματος Mercury. Σύμφωνα με τη NASA, του άρεσε η εικόνα του θεού Απόλλωνα να διασχίζει τον Ήλιο με το άρμα του, γιατί ταίριαζε στο μέγεθος του εγχειρήματος. Η NASA ανακοίνωσε το όνομα το καλοκαίρι του 1960, πριν ακόμη αποφασιστεί η προσσελήνωση. Το 2019 το νέο σεληνιακό πρόγραμμα της NASA πήρε το όνομα Artemis, της δίδυμης αδελφής του Απόλλωνα.
Τι ανακάλυψαν οι επιστήμονες από τα σεληνιακά δείγματα του Apollo;
Τα 382 κιλά πετρωμάτων και εδάφους που έφεραν οι έξι αποστολές Apollo έδειξαν ότι η Σελήνη έχει σχεδόν την ίδια ισοτοπική σύσταση με τη Γη. Αυτό στηρίζει την κυρίαρχη υπόθεση ότι η Σελήνη σχηματίστηκε από τα συντρίμμια μιας γιγαντιαίας σύγκρουσης της πρώιμης Γης με ένα σώμα στο μέγεθος του Άρη. Τα δείγματα αποκάλυψαν επίσης αρχαία ηφαιστειακή δραστηριότητα και μια περίοδο έντονου βομβαρδισμού από αστεροειδείς. Το 2008 μια νέα ανάλυση βρήκε νερό σε ηφαιστειακά γυάλινα σφαιρίδια του Apollo, και το 2022 η NASA άνοιξε ένα δείγμα του Apollo 17 που έμενε σφραγισμένο από το 1972.
Το άρθρο δημιουργήθηκε με τη βοήθεια τεχνητής νοημοσύνης και βασίστηκε σε αξιόπιστες επιστημονικές πηγές. Η τελική επιμέλεια και ο έλεγχος έγιναν από την ομάδα του Infinite Odyssey πριν τη δημοσίευση. Για περισσότερες διαστημικές ειδήσεις στα ελληνικά, μείνετε συντονισμένοι.
Newsletter
Ο μήνας στο διάστημα
Μία φορά τον μήνα: τα σημαντικότερα γεγονότα, τα νέα μας άρθρα και τι θα δεις στον ουρανό πάνω από την Ελλάδα. Χωρίς spam, διαγραφή με ένα κλικ.
