Όταν μιλάμε για κινδύνους σε μια αποστολή ανθρώπων στον Άρη, ο νους πάει στις προφανείς απειλές. Στην ακτινοβολία, στη μικροβαρύτητα, στους μήνες απομόνωσης μέσα σε ένα μεταλλικό κουτί που κινείται στο διάστημα. Όμως μια σχετικά νέα μελέτη το 2025 έβαλε στο τραπέζι κάτι λιγότερο θεαματικό αλλά ίσως πιο επίμονο. Η σκόνη του Άρη, η λεπτή κοκκινωπή σκόνη που σκεπάζει ολόκληρο τον πλανήτη, είναι από τα μεγαλύτερα ιατρικά ρίσκα μιας μελλοντικής αποστολής. Mars dust, ή αρειανή σκόν

Αν διάβασες το προηγούμενο άρθρο μας για τον Ουρανό και τα φεγγάρια που πιθανώς κρύβουν ωκεανούς, ξέρεις ήδη γιατί ο πλανήτης αυτός έχει γίνει ξαφνικά η μεγαλύτερη προτεραιότητα της πλανητικής επιστήμης. Αν δεν το διάβασες, η σύντομη εκδοχή είναι αυτή: το μοναδικό διαστημικό σκάφος που επισκέφτηκε τον Ουρανό ήταν το Voyager 2, για λίγες ώρες, το 1986. Από τότε, τίποτα. Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες παρατήρησης μόνο από τηλεσκόπια. Αυτό ετοιμάζεται να αλλάξει, αν και η ιστορία του

Ο Carl Sagan ήταν από τους πρώτους που το έθεσαν ξεκάθαρα ήδη από τη δεκαετία του 1970, μήπως θα μπορούσαμε κάποτε να κάνουμε τον Άρη πιο φιλικό για τον άνθρωπο. Η ιδέα γρήγορα πέρασε από την επιστήμη στη φαντασία, από την Τριλογία του Άρη του Kim Stanley Robinson μέχρι ταινίες όπως το Total Recall, όπου η αλλαγή της ατμόσφαιρας του πλανήτη παρουσιάζεται σχεδόν ως άμεση διαδικασία. Σήμερα, όμως, η συζήτηση επιστρέφει στη φυσική πραγματικότητα. Μια νέα επιστημονική εργασία από

Κάθε νύχτα που κοιτάς τον ουρανό, βλέπεις μόνο ένα κλάσμα του σπιτιού σου. Ο Γαλαξίας μας, γνωστός ως Milky Way, περιέχει ανάμεσα σε 100 και 400 δισεκατομμύρια αστέρια, και ο Ήλιος μας είναι ένα από αυτά, τοποθετημένο σε έναν από τους σπειροειδείς βραχίονες, στα δύο τρίτα της απόστασης από το κέντρο. Για χιλιετίες, ήταν απλώς μια λευκή λωρίδα στον νυχτερινό ουρανό που κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς ήταν. Σήμερα, χάρη στην αποστολή Gaia της ESA που μόλις ολοκλήρωσε 10,5 χρόνια πα

Υπάρχουν τηλεσκόπια που κοιτούν βαθιά και στενά, εστιάζοντας σε έναν γαλαξία, ένα νεφέλωμα, έναν εξωπλανήτη. Και υπάρχουν τηλεσκόπια που κοιτούν παντού ταυτόχρονα. Το SPHEREx ανήκει στη δεύτερη κατηγορία, αλλά με μια ικανότητα που δεν είχε μέχρι τώρα κανένα άλλο: χαρτογραφεί ολόκληρο τον ουρανό σε 102 υπέρυθρα χρώματα, ξεπερνώντας κατά πολύ την ανάλυση χρώματος όλων των προηγούμενων χαρτών ολόκληρου του ουρανού. Το SPHEREx εκτοξεύτηκε στις 12 Μαρτίου 2025 με πύραυλο Falcon 9

Πριν από περίπου 2.400 χρόνια, ο Αριστοτέλης πρότεινε ότι το σύμπαν δεν αποτελείται μόνο από γη, νερό, αέρα και φωτιά, αλλά και από ένα πέμπτο στοιχείο: τον αιθέρα. Μια υποτιθέμενη, αόρατη ουσία που γέμιζε τον ουράνιο χώρο και εξηγούσε γιατί ο κόσμος πέρα από τη Γη φαινόταν τέλειος και αμετάβλητος. Δεν μπορούσες να τον δεις ή να τον αγγίξεις, αλλά χωρίς αυτόν, το κοσμολογικό μοντέλο της εποχής δεν στεκόταν. Σήμερα δεν μιλάμε για αιθέρα. Μιλάμε για Dark Matter. Κάτι εξίσου αόρ

Στις 13 Απριλίου 2029, ο αστεροειδής 99942 Apophis, με διάμετρο περίπου 375 μέτρα, θα περάσει εξαιρετικά κοντά από τη Γη, μόλις 32.000 χιλιόμετρα πάνω από την επιφάνειά της. Για σύγκριση, οι γεωστατικοί δορυφόροι που χρησιμοποιούμε καθημερινά για τηλεόραση και ίντερνετ κινούνται γύρω στα 36.000 χιλιόμετρα. Ο Αποφις θα περάσει πιο κοντά από αυτούς. Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν θα χρειαστεί καν τηλεσκόπιο. Θα είναι ορατός με γυμνό μάτι από εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους σε Ε

Καλοκαίρι 1950. Τέσσερις από τους πιο έξυπνους φυσικούς του κόσμου γευματίζουν μαζί στο Los Alamos National Laboratory στο Νέο Μεξικό. Ανάμεσά τους ο Enrico Fermi, ο άνθρωπος που είχε κατασκευάσει τον πρώτο πυρηνικό αντιδραστήρα, και ο Edward Teller, εφευρέτης της υδρογονοβόμβας. Συζητούν για ιπτάμενους δίσκους και ένα κόμικ του New Yorker που έδειχνε εξωγήινους να κλέβουν κάδους σκουπιδιών στη Νέα Υόρκη. Η παρέα είχε μεταπηδήσει σε άλλα θέματα, αλλά ο Fermi συνέχιζε να κάνει

Αν κοιτάξεις τον νυχτερινό ουρανό και βρεις το πιο φωτεινό αντικείμενο μετά τη Σελήνη, αυτό είναι η Αφροδίτη. Ο πλησιέστερος πλανήτης μας, ο γείτονάς μας στο ηλιακό σύστημα, ο κόσμος που στα χαρτιά μοιάζει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο με τη Γη. Ίδιο μέγεθος, παρόμοια σύνθεση, παρόμοια θέση στον δίσκο του ηλιακού συστήματος. Και ωστόσο, η Αφροδίτη είναι ένας κόσμος που κανένα σκάφος δεν μπόρεσε να επιβιώσει παραπάνω από λίγες ώρες στην επιφάνειά του. Η ατμόσφαιρά της είν

Ο Ήλιος δεν σταματά ποτέ να αναπνέει. Κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας εκπέμπει ένα τεράστιο ρεύμα φορτισμένων σωματιδίων που εκτοξεύεται στο διάστημα με ταχύτητες εκατοντάδων χιλιομέτρων ανά δευτερόλεπτο. Το ονομάζουμε ηλιακό άνεμο, κι αν το όνομα σου φέρνει στο νου κάτι ήπιο και σταθερό, η πραγματικότητα είναι αρκετά πιο χαοτική. Ο ηλιακός άνεμος δεν είναι απλώς ένα ρεύμα σωματιδίων που ταξιδεύει παθητικά στο κενό. Μέσα του ταξιδεύουν κύματα. Όχι κύματα ωκεανού ή ήχου, αλλά κύμ

Μια νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε 28 Μαρτίου 2026, θέτει ένα ερώτημα που φαίνεται απλό αλλά δεν είναι: αν υπάρχει ένας πλανήτης σαν τον Άρη γύρω από ένα άλλο άστρο, πόσο καιρό θα κρατήσει η ατμόσφαιρα του; Η απάντηση είναι ανησυχητική. Και ανοίγει μια πολύ μεγαλύτερη συζήτηση για το πόσο σπάνιοι είναι πραγματικά οι πλανήτες που μπορούν να φιλοξενήσουν ζωή. Το πρόβλημα με τους κόκκινους νάνους Μια διεθνής ομάδα από πάνω από τριάντα ερευνητές χρησιμοποίησε υπολογιστικά μοντέλα γι

Στον νότιο πόλο της Σελήνης υπάρχει ένας κρατήρας διαμέτρου 21 χιλιομέτρων που δεν έχει δει ποτέ ηλιακό φως, ούτε μια φορά στα δισεκατομμύρια χρόνια της ύπαρξής του. Μέσα σε αυτό το αιώνιο σκοτάδι, κρυμμένο στο έδαφος, πιθανώς υπάρχει νερό. Ο κρατήρας Shackleton, που πήρε το όνομά του από τον Βρετανό εξερευνητή της Ανταρκτικής Ernest Shackleton, μεταμορφώνεται σε έναν από τους πιο διεκδικούμενους τόπους του ηλιακού συστήματος. Δύο από τους ισχυρότερους παίκτες στο διάστημα, η

Υπάρχει ένα νησί στο νότιο Αιγαίο που έδωσε το όνομά του σε μια από τις πιο φιλόδοξες αποστολές που έχουν προταθεί για την Αφροδίτη. Τα Κύθηρα, το νησί ανάμεσα στην Πελοπόννησο και την Κρήτη, ήταν στην αρχαιότητα ιερό της θεάς Αφροδίτης, ένα από τα σημαντικότερα λατρευτικά κέντρα της στον ελληνικό κόσμο. Τώρα, ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Delft της Ολλανδίας χρησιμοποίησαν αυτό ακριβώς το όνομα για ένα πρωτοποριακό σχέδιο αποστολής στον πλανήτη που φέρει το όνομα της θεάς. Ο

Ο Ουρανός είναι ίσως ο πιο παραγνωρισμένος πλανήτης του ηλιακού συστήματος. Δεν έχει τα εντυπωσιακά δαχτυλίδια του Κρόνου, ούτε τη δραματική Μεγάλη Ερυθρά Κηλίδα του Δία, ούτε την οικειότητα των γήινων κόσμων. Με την πρώτη ματιά, μοιάζει απλώς με μια ήρεμη, γαλαζοπράσινη σφαίρα, γυρισμένη σχεδόν στο πλάι, που κινείται αθόρυβα στα όρια του ηλιακού συστήματος. Και όμως, αυτή η “ήσυχη” εικόνα είναι παραπλανητική. Ο Ουρανός είναι ένας από τους πιο παράξενους και λιγότερο κατανοητ

Υπάρχουν ελάχιστα πράγματα στον φυσικό κόσμο που μπορούν να σταματήσουν έναν άνθρωπο στη μέση της νύχτας και να τον αφήσουν άφωνο. Το Βόρειο Σέλας είναι ένα από αυτά. Κουρτίνες πράσινου και ροζ φωτός που κυματίζουν σιωπηλά πάνω από ένα χιονισμένο τοπίο. Και πίσω από αυτή την ομορφιά κρύβεται μια από τις πιο εντυπωσιακές διαδικασίες που συμβαίνουν ανάμεσα στον Ήλιο και τη Γη. Τι είναι το Βόρειο Σέλας Το Aurora Borealis πήρε το όνομά του από την Aurora, θεά της αυγής στη ρωμαϊκ

Στις 20 Ιουλίου 1969, στις 4:17 μ.μ. ώρα Ανατολικής Αμερικής, ένα διαστημόπλοιο το μέγεθος αυτοκινήτου ακουμπησε απαλά στη σκόνη της Θάλασσας της Γαλήνης. Μέσα από τους ραδιοδέκτες σε κάθε γωνιά της Γης ακούστηκε η φωνή του Neil Armstrong: "Houston, Tranquility Base. The Eagle has landed." Στο Κέντρο Ελέγχου αναστενάξαν από ανακούφιση. Είχαν μείνει μόλις 45 δευτερόλεπτα καύσιμα. Τρεις άντρες, ένα ταξίδι Το Apollo 11 εκτοξεύτηκε από το Cape Kennedy στις 16 Ιουλίου 1969 με τον

Όταν λέμε διαστημικές αποστολές, οι περισσότεροι σκέφτονται αμέσως τη NASA . Αυτό είναι λογικό, αλλά αφήνει έξω έναν από τους σημαντικότερους διαστημικούς οργανισμούς στον κόσμο: τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος, που στα αγγλικά είναι γνωστός ως ESA (European Space Agency). Και το ενδιαφέρον για εμάς είναι ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς θεατής σε αυτή την ιστορία. Η ESA δεν είναι «η ευρωπαϊκή NASA», αν και συχνά τη συγκρίνουμε έτσι. Είναι κάτι πιο περίπλοκο και κατά πολλούς

Η τελευταία φορά που μια NASA αποστολή επισκέφτηκε την Αφροδίτη ήταν το 1994, όταν ο τροχιακός Magellan έπεσε στην ατμόσφαιρά της μετά από τέσσερα χρόνια χαρτογράφησης. Για τριάντα χρόνια, ο πλησιέστερος πλανήτης μας παρέμεινε σχεδόν ξεχασμένος. Ο Άρης τράβηξε όλη την προσοχή, και καλά έκανε. Αλλά η Αφροδίτη κάθεται εκεί, 40 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά στο πλησιέστερο σημείο της, και κρύβει ερωτήματα που αφορούν άμεσα το πώς εξελίσσονται οι πλανήτες, πώς χάνεται η κατοικησι

Υπάρχουν λίγες λέξεις στην επιστήμη που φορτίζουν τη φαντασία τόσο όσο ο Άρης. Ο κόκκινος πλανήτης ήταν πάντα εκεί, ορατός με γυμνό μάτι από την αρχαιότητα, αρκετά κοντά ώστε να φαίνεται πραγματικός και αρκετά μακριά ώστε να παραμένει μυστήριο. Σήμερα, έχουμε rover που κυλούν στην επιφάνειά του, ελικόπτερα που πετούν στη λεπτή ατμόσφαιρά του, δορυφόρους που χαρτογραφούν κάθε χαράδρα και κρατήρα του. Και παρ' όλα αυτά, ο Άρης εξακολουθεί να κρύβει αρκετά. Η εξερεύνηση του Άρη

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα της άνοιξης στο βόρειο ημισφαίριο. Οι μέρες γίνονται μεγαλύτερες, οι νύχτες πιο ήπιες, και τα δέντρα αρχίζουν να ανθίζουν. Η NASA διάλεξε ακριβώς αυτή την εποχή για να κυκλοφορήσει μια από τις πιο εντυπωσιακές συλλογές εικόνων της χρονιάς: έξι φωτογραφίες από «κοσμικούς κήπους» όπου γεννιούνται νέα άστρα. Τα λεγόμενα νεφελώματα, ή stellar nurseries στα αγγλικά, είναι τεράστια νέφη αερίου και σκόνης από τα οποία γεννιούνται άστρα, ακριβώς όπως από το